piątek, 22 kwietnia 2016

#39: Laura

Tytuł: Laura
Autor: J.K. Johansson
Seria: Miasteczko Palokaski (tom 1)
Wydawnictwo: Literackie
Data wydania: 3 lipca 2014
Ilość stron: 252
Kategoria: kryminał, thriller
Ocena: 6/10 
Książka bierze udział w wyzwaniu 30 książek w ciągu wakacji.

Opis: Prowincjonalne fińskie miasteczko. Zaginiona dziewczyna. Mroczna tajemnica – im bardziej się w nią zagłębić, tym bardziej jest złożona.

Laura, uczennica miejscowego liceum, znika pewnej sobotniej nocy podczas szkolnej zabawy. Zdania na temat, gdzie się podziała, są podzielone, zarówno wśród uczniów, jak i mieszkańców miasteczka. Była popularną uczennicą i utalentowaną pianistką, ale nie stroniła od ryzyka (narkotyki, podejrzane znajomości ze starszymi mężczyznami).
Mia – pomagająca od czasu do czasu policji jako specjalistka od kontaktów z mediami internetowymi – szukając odmiany w życiu, podejmuje pracę w liceum, w którym uczyła się Laura. Uczy dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Uczniowie nie ufają jej, traktują ją jak policyjną wtyczkę. Zamiast do niej, przychodzą na pogaduszki do jej brata Niklasa, szkolnego psychologa, cieszącego się popularnością wśród dziewcząt.
Sprawą interesuje się też dziennikarz tabloidowego pisemka, badający podobną sprawę, która zdarzyła się dwie dekady temu. Zaginęła wtedy w podobnych okolicznościach jego ukochana Venla – siostra Mii i Niklasa. To jej postać będzie przewijać się przez całą serię, jako spajający wątek, ostatecznie zostanie wyjaśniona w ostatnim tomie.
Kiedy rodzice zaginionej Laury zakładają stronę na portalu społecznościowym, otwierają puszkę Pandory, która wywrze wpływ na całe miasteczko.

Zapraszam do rozwinięcia!

Wyobraź sobie, że tam, między gałązkami drzew a świeżo wyrośniętym mchem, czai się coś niedobrego. Rozległe konary obdarowane gromadą zielonych liści, malowniczo przystrojonych niesfornymi promykami zachodzącego słońca, trzepoczą na wietrze. Drałujesz między pniami, doglądając niesamowicie niebieskiej tafli zimnego jeziora, które dostrzegasz tuż za linią ostatnich widocznych sosen i buków. Czujesz jak pojedyncze igiełki wpadają Ci za koszulkę, a drobne kropelki potu zalewają twoje czoło i dłonie. Nagle coś słyszysz. Przypomina to szybki i nieprzyjemny trzask małej gałązki. Serce niemal wyskakuje Ci z piersi, gdy zdajesz sobie sprawę, że wybrałeś się na tą przechadzkę zupełnie sam. Odwracasz się gwałtownie w lewo... a potem widzisz już tylko ciemność.

Kryminał to jeden z najbardziej rozchwytywanych i najchętniej czytanych gatunków literackich. Dobry właściwie dla każdego miłośnika zagadek, tajemnic, sekretów, policjantów i detektywów, niewyjaśnionych zgonów, licznych tropów, podejrzanych osób i dziwnych miejsc. Mimo to ja z kryminałami nie byłam i nadal nie jestem za pan brat. Ale "Laurę" przeczytałam dlatego, że udało mi się ją zdobyć z jednego internetowych konkursów. Wcześniej nawet nie słyszałam o takiej książce i autorze - no właśnie, tylko że autor nie jest jeden. J.K. Johanson to tak naprawdę grupa fińskich pisarzy i scenarzystów, którzy nie chcieli ujawniać swych prawdziwych nazwisk, ale ogromnie ciągnęło ich do wydania własnej książki. Po zebraniu sił powstała cała trylogia "Miasteczko Palokaski".

"Oj, Laura, Laura, tęsknię za tobą. Tak bardzo tęsknię za tobą".

W miasteczku Palokaski zaginęła pewna młoda dziewczyna Laura Anderson. Nikt nie wie, co się z nią stało, wyszła z domu i nigdy do niego nie wróciła. W miejscowym liceum, do którego uczęszczała zaginiona, zaczyna pracę była policjantka i aktualny pedagog Miia Pohjavirta. Mimo zakazów od śledczych, kobieta coraz bardziej angażuje się w sprawę zniknięcia nastolatki. Tropy prowadzą do jej brata, Nikke, który również pracuje jako pedagog szkolny. Miia wie jednak, że jej brat nie mógłby zrobić czegoś nastolatce. Kobieta stara się ochronić brata i postanawia na własną rękę odnaleźć prawdziwego sprawcę. Podczas śledztwa na jaw wychodzą mroczne tajemnice zaginionej nastolatki, a pewien trop doprowadza byłą policjantkę do historii, która rozpoczęła się kilkanaście lat wcześniej - do jej siostry Venli, która również zaginęła.

Pamiętam, że po przeczytaniu tej książki na wakacjach ubiegłego roku, byłam bardzo podekscytowana, może nawet i oczarowana "Laurą". Nie dość, że była  jednym z pierwszych kryminałów, jakie przeczytałam, to jeszcze historia wydała mi się genialna, niesamowicie dopracowana, spójna i bardzo przemyślana. Prawie że istne arcydzieło! Teraz, kilka miesięcy po przeczytaniu, pamiętam dobrze całą historię, ale już chyba otrzeźwiałam, bo zaczęłam dostrzegać w niej wiele minusów, których nie zauważałam wcześniej. Jesteście gotowi je poznać?

Sama zresztą wiesz, że statycznie rzecz biorąc, przypadki zaginięcia
młodych niemal zawsze kończą się dobrze. Tylko kilka procent
ma inny finał.

Zacznę może od fabuły, która jest bardzo istotnym elementem tej historii. Mamy tajemnicę, elementy grozy, liczne "niespodziewane" zmiany w śledztwie i nowe tropy, mamy zaginioną nastolatkę, lasy, mgły, dramatyczny zwrot akcji, tajemnice głównej bohaterki i jej brata, ich historię rodzinną, i wiele, wiele innych. Wydawać by się mogło, że to wystarczy, aby czytelnik chodził z wielkim bananem na twarzy i wychwalał tą książkę na lewo i prawo. Otóż nie, nie wystarczy. Nie mogę wypowiadać się jak wielka znawczyni kryminałów, nie przeczytałam ich w swoim życiu dużo, ale te najprostsze rzeczy dostrzegam nawet ja. Po pierwsze: historia jest niespójna, momentami nawet bywa niejasna. Może nie jest męcząca czy nudna, ale nie znajduje się również na liście genialnych opowieści. Dopiero teraz zauważyłam, że wiele zbędnych opisów mogło zostać skróconych czy nawet pominiętych, bo za dużo w tej historii było Mii, jej życia, uzależnień, jedzenia czy nagłych i dziwnych romansów, które niczego nie wniosły, a za mało tytułowej Laury i jej historii.

Kolejnym minusem są bohaterowie, których po prostu nijak nie mogłam sobie wyobrazić. Pomimo wszelkich starań, jakie do tego dokładałam, nic nie poszło po mojej myśli. Bo postacie, a właściwie jedna postać, która była z nami przez cały czas - Miia, była jedną wielką niewiadomą. Macie czasami tak, że pomimo dokładnych opisów, zachowań i podejmowanych decyzji bohater nie chce się Wam ukazać w całej krasie? To był chyba mój pierwszy taki przypadek i jeśli teraz przypominam sobie wszystkie przeczytane przeze mnie książki, takich bohaterów mogłabym pewnie zliczyć na palcach jednej ręki. Niby poznawałam ją w coraz większym stopniu, ale i tak czułam się, jakbym nie wiedziała nic.

Tak, chcecie pomagać tym młodym ludziom. To jedna z niewielu rzeczy,
na które z przyjemnością płaciłabym nawet wyższe podatki.

Ciekawym aspektem było wykorzystanie i umieszczenie w tej książce portali społecznościowych, takich jak facebook, które odgrywają ogromna rolę w dorastaniu młodego człowieka i kształtowaniu jego charakteru, postrzegania wielu spraw i myślenia. Mam oczywiście na myśli niedobry wpływ portali społecznościowych na nastolatków. Wydarzenia z tej książki powinniśmy chyba śledzić z zapartym tchem i bijącym sercem. Kiedy ja ją czytałam, tak było, ale w granicach zdrowego rozsądku. Brakowało mi tu prawdziwego łomotania serca i nieoczekiwanych zwrotów akcji, a nie czegoś co łatwo jest przewidzieć. 

Oprócz minusów pojawiły się też plusy, a jednym z nich jest przyjemne pióro autorów, które powoduje, że książkę czyta się w mgnieniu oka. Ja sama spędziłam nad nią całkiem przyjemne letnie popołudnie, bo książka ta jest właśnie w sam raz na wolna chwilę. Nie możemy oczekiwać po niej zbyt wiele, ale pomoże nam się odprężyć i zrelaksować. Narracja prowadzona w trzeciej osobie ukazała niektóre myśli bohaterów i oderwała od głównej bohaterki, zabierając do innych postaci. Klimat "Laury" sprawił, że moja ochota na pozostałe tomy wzrosła, choćby dla samego rozwiązania zagadki o zniknięciu tytułowej bohaterki, bo gwarantuję Wam, że w tym tomie się tego nie dowiecie. 

- (...) Nie można chyba grać na pianinie, jak się nie żyje.
- Nie żyje?
- Tak. Przecież wszyscy to wiedzą.

"Laura" jest więc niezbyt wymagającą lekturą, które po jakimś czasie od przeczytania pozostawia niedosyt. Miejscami bywa zawiła i niełatwa do zrozumienia, ale prosty język i lekkie pióro autorów umilą nam czytanie. Obawiam się, że prawdziwi smakosze kryminałów nie będą zadowoleni tą historią, dlatego proponuje im ominięcie tej książki, ale jeśli chcecie ją przeczytać i przekonać się, czy Wam "Laura" nie spodoba się bardziej niż mi, śmiało, zróbcie to. Pamiętajcie jednak, że na własną odpowiedzialność. 

W serii Miasteczko Palokaski:
 Laura | Noora | Venla

22 komentarze :

  1. Kiedyś mnie interesowała, ale o niej zapomniałam :) Raczej po nią nie sięgnę

    OdpowiedzUsuń
  2. Książka bardzo zachęca opisem fabuły i myślę, że może mi się spodobać, nawet pomimo mankamentów. Nie jestem smakoszem kryminałów, za sobą mam ich naprawdę niewiele, tak więc "Laura" może być dobrą książką dla mnie. :)

    Serdecznie zapraszam na recenzję "Dawcy"!

    OdpowiedzUsuń
  3. Jakoś nie jestem zainteresowana tą książką. Kryminał musi mieć "to coś", co mnie oczaruje i nakaże sięgnąć po dany tytuł, a tutaj tego nie ma. :)
    Pozdrawiam!
    Bluszczowe Recenzje

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja przeczytałam mało kryminałów, ale też tak sądzę. Nie ma sensu się katować książką, o której wiemy, że i tak nam się nie spodoba.

      Usuń
  4. Nie słyszałam o tej książce, a wydaje się być ciekawa :) Bardzo interesuje mnie książka, którą się aktualnie zaczytujesz ;)
    Pozdrawiam serdecznie
    KrainaKsiazkaZwana

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Chodzi o "Królową Tearlingu", prawda? Planuję jej recenzje już za niedługo, bo właśnie wczoraj skończyłam czytać, ale mogę Ci szepnąć na ucho, że jest naprawdę dobra :)

      Usuń
  5. Klimaty nie moje, ale nie mówię "nie"

    OdpowiedzUsuń
  6. Chyba jednak nie będę usilnie poszukiwać tej książki. Skoro i Ciebie nie przekonała, szkoda na nią czasu. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Widziałam książkę, ale czy sięgnę? To się jeszcze okaże:)

    OdpowiedzUsuń
  8. Trochę obawiam się, że nie trafi w mój gust, ale nie mówię nie ;)

    OdpowiedzUsuń
  9. Raczej nie moje klimaty :)
    Zapraszam na mojego nowego bloga:
    http://olsonsbooks.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  10. Ahhh, czyli ostatecznie nie mam czego żałować, bo nie czytałam. ;)

    OdpowiedzUsuń
  11. Coś w tej książce mnie do siebie przekonuje, może po nią sięgnę, jeżeli gdzies przypadkiem wpadnie w moje ręce :)
    Pozdrawiam Justyna z książko miłości moja

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Możliwe, że ta lektura Cię zachwyci. Musisz się sama przekonać :)

      Usuń
  12. Szkoda, że taka niska ocena... Miałam na nią ochotę! ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Moja niska ocena wcale nie wadzi Ci w tym, abyś to Ty ją przeczytała. Jest setki innych opinii, w których pewnie ludzie zachwycają się "Laurą". Zawsze możesz spróbować przeczytać tę książkę i ewentualnie przerwać lekturę, jeśli nie zdzierżysz pewnych słabych stron. A może te słabe strony Ciebie akurat zachwycą? Kto wie :)

      Usuń
  13. Nigdy o niej nie słyszałam. Wydaje się być spoko. Tylko ja nawet nie mam czasu na czytanie książek które mam w domu i je sobie kupiłam ;)

    http://nonstopyou.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  14. Zobaczyłam słowo thriller i muszę ją przeczytać! Mam nadzieję, że ocenię ją troszkę wyżej :( Poza tym, masz piękne tło na blogu :)
    Justyna z livingbooksx.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Być może Tobie spodoba się bardziej :D
      Bardzo dziękuję :)

      Usuń

Zostaw ślad swojej obecności :)